~Where the Lights arc~

แสงจ้าส่องลอดหน้าต่างบานกลมเล็ก ทาบลงมาบนพื้นห้องเล็กๆที่หาที่ยืนไม่ค่อยได้
ริงแรงรัง...ริงแรงรัง...
กระดิ่งกระพรวนสั่นริกตามแรงลมเป่า ต้นไม้ยืนสูงโปร่งบนเนินเขา กิ่งก้านที่ผูกระฆังจิ๋วไว้แกว่งไหวๆ ส่งเสียงกังวานใสในทุ่งกว้าง
"มากริล มากริล" นกริลิงส่งเสียงต้อนรับผู้มาเยือน แขกตัวน้อยกระโดดฮ๊อปๆ ผมสีน้ำตาลเทาสะบัดน้อยๆ แขนขาเล็กๆปีนป่ายบันไดหินบุบบู้ขึ้นไปบนเนินสูง กระท่อมเล็กๆมุงหลังคาฟางตั้งอยู่อย่างเงียบๆข้างๆกังหันน้ำเล็กๆ และต้นไอน์ต้นเรลองก์
"มุชมุช"เสียงเจื้อยแจ้วดังมาจากข้างห้วยเล็กๆ เป็นเจ้าหนูหริ่งที่ร่อนถลาลงมาวิ่งเคียงไปกับเด็กตัวเล็ก ทั้งโอนาล ยิบบิท โดโมท และบิททิมวิน วิ่งทยานกันไปโดยมีจุดหมายอยู่ที่กระท่อมหลังนั้น
ในบ้านนั้นคุณยายหลังโก่งนั่งยิ้มแป้นคอยอยู่แล้ว เด็กสาวและหมู่สัตว์ตัวเล็กตัวน้อยที่ตามมา อัดเสียดเยียดตัวเองเข้าไปในกระท่อมจนโป่งกลม
วันนี้คุณยายสอนเด็กน้อยร่ายมนตร์อีกเช่นเคย เธอวางมือทั้งสองลงบนเตียงและผ้าปูสีขาว ยิ้มกว้างแล้วก็เริ่มท่อง...

นิฟ นิฟ มิบปิตี้ม๊อพ
...ผ้าปูเตียงกระเพื่อมขยับ...
ฟล๊อพ ฟล๊อพ ล๊อปแล้วกลับหาง
...ปลาทองสีแดงหกตัวกระโจนขึ้นมาจากผิวน้ำเรียบสีขาวรอบๆมือ...
ไอน์เดรอนง เวเนช กราล
...ตัวแดงๆของพวกมันมุดหายไปให้ผ้าปู...
ความฝันทั้งหลาย จงกลาย เป็นจริง!

แสงสีรุ้งพุ่งพรวดออกมา รถเลื่อนคันใหญ่ตกแต่งด้วยลูกหิน บุผ้าลายตาราง ลายจุด และดอกเดซี่ กระดิ่งทุกสีทุกขนาดทุกรูปร่าง ทั้งทรงกลม เหลี่ยมและสามเหลี่ยม แขวนอยู่รอบๆ คนแคระจมูกแดงหลายตนยึดเชือกลากเลื่อนไว้ นกเอลวิงที่เกาะอยู่บนไหล่คุณยาย บินไปปักหลักอยู่บนยอดเสารถเลื่อนสูงเด่ กระต่าย กระรอก เก้งกวาง แรคคูน ออแอกันอยู่เต็มรถ ขาหางชี้สะเปะสะปะไม่รู้ว่าอะไรเป็นของใคร
แต่เมื่อทุกคนและทุกตัวสามารถยัดเข้าไปในรถได้แล้ว คนแคระเหล่านั้นก็เริ่มลาก...รถเลื่อนคันเล็ก วิ่งด้วยความเร็วจี๋ จนลอยขึ้นช้าๆ ล่องไปในหุบเขาแสนไกลที่พระอาทิตย์ฉายแสงไม่รู้เหนื่อย...

Irhzen Star

ท่ามกลางหุบเขาอันสะพรั่งด้วยเหมันต์มิสุดสิ้น หุบเขาซึ่งความหนาวเย็นได้เยือกแข็งกระแสกาลเวลาให้หยุดนิ่งไว้ ที่นั้นคือสถานที่ซึ่งเหล่าภูติพรายหิมะสิงสถิต ตั้งแต่ตัวเล็กจิ๋วเท่าฝุ่นผงไปจนถึงตัวเขื่องขนหนาฟู ที่แห่งนี้ปกครองโดยราชินีน้ำแข็งและเจ้าหญิงหิมะผู้มีนามว่านาเฟีย เจ้าหญิงผู้มีสิริโฉมงดงามเหลือจะเปรียบปราน ทรงเป็นที่รักและเทิดทูนของเหล่าสรรพชีวิตในดินแดนสีขาวนี้  เป็นดั่งแก้วที่พราวแสงระยับในอาณาจักรอันเยียบเย็นจับขั้วหัวใจ... หาก แม้ว่ากระแสธารแห่งเวลาจะชะงักงัน แต่ใครเล่าจะสามารถหยุดยั้งคนโทน้ำมิให้รินเทลงได้

เสียงขับกล่อมอันเสนาะหูดังแว่วขึ้นจากเสียวลมไหวหวิวของพายุหิมะที่กราดกราย เจ้าหญิงหิมะทรงออกมาเดินเล่นกับภูติหิมะตัวเล็กที่สวมกระโปรงบานเป็นเกล็ดเหมือนแจ๊คฟรอสต์ รอยยิ้มของนางงดงามอ่อนหวานบรรจงระบายบนใบหน้าที่งามราวภาพวาด ลำนำที่ขับขานเสนาะลึกถึงแก่นวิญญาณ แต่ฉับพลันนั้นเอง สิ่งหนึ่งก็ทำให้เสียงเพลงของนางต้องชะงักลง

รอยย่ำหิมะโรยราบนถนนที่ไม่อาจแลเห็นจุดสิ้นสุด บุรุษผู้สั่นเทิ้มฝืนกายเหนี่ยวพายุที่โหมรั้งอย่างสุดจิตวิญญาณ ที่สุดแล้วร่างนั้นก็ล้มลง เหลือเพียงลมหายใจระรวยริน เจ้าหญิงหิมะไม่เคยพบเห็นสิ่งซึ่งมีสีสันจัดตาเช่นนี้มาก่อน กายเขาห่อหุ้มด้วยผ้าที่มีขนสั้นและแสนจะหนัก เจ้าหญิงพิศดูเขาทีละนิด ก่อนจะมอบบัญชาให้เหล่าภูติหิมะนำตัวเขาออกจากหุบเขา ดวงตาสีจางของนางจับจ้องมองเขาไม่วาง เหล่าภูติแบกกายของเขาซึ่งใหญ่กว่าพวกมันอยู่มาก และสำหรับนางเอง ก็คิดว่าเขาออกจะเป็นสิ่งมีชีวิตที่ใหญ่โตอยู่เหมือนกัน แม้จะไม่เท่าพวก นาชกอลก็เถอะ  นาเฟียเฝ้าดูเขาจากร่องศิลาเหนือถ้ำทางเข้าโดยเงียบเชียบ เกล็ดน้ำแข็งที่เกาะอยู่บนร่างนั้นค่อยๆละลายไปทีละนิด ผิวซีดแข็งของเขาเริ่มออกเจือแดงและเป็นสีเหลือง เขาดูแปลกจากผู้คนในหุบเขา...เขาดูพิเศษราวกับมีมนตร์ขลัง เป็นความมหัศจรรย์ที่โดดเด่น ที่ไม่อาจลอกเลียนหรือยึดเอามาไว้ในมือเราได้... นี่หรือมนุษย์...

ฉับพลันร่างกายนั้นก็ขยับขึ้น จากนิ้วมือที่กระดิกกระเดี้ย ไปจนถึงท่อนแขน และดวงตาของเขาก็เปิดขึ้น ทำให้หทัยดวงน้อยนั้นเต้นเร็วแรงราวกับจะกระเด็นดอนออกมาจากร่าง มือบอบบางกดเหนือหน้าอกด้วยสัญชาตญาณ ไม่ให้ดวงใจนั้นหลุดลอยไป ดวงตาสีน้ำตาลจับจ้องมาที่นางซึ่งแข็งค้างอยู่ตรงนั้น ไม่อาจไหวติง

"เจ้า...ไม่สิ ท่าน..ช่วยเราไว้เหรอ" เขาเอ่ยถาม เสียงของเขาเป็นเสียงที่เธอไม่เคยได้ยินมาก่อน ไม่ได้หวานละมุนเหมือนเสียงของเหล่าสตรีแห่งสายหมอก แต่ก็ไม่ได้กร้าวกระด้างดังที่อสูรเมนอร์ธคำราม เป็นสุรเสียงอันอบอุ่น...ช่างน่าหลงใหล แม้จะเป็นเพียงการพูดอย่างแผ่วเบาของชายหนุ่ม แต่เสียงของเขาก็ดังเกินไป จนธิดาแห่งหิมะอดไม่ได้ที่จะผงะผวา จนอีกฝ่ายเองก็อดตกอกตกใจด้วยไม่ได้ ความเงียบงันเกาะกุมทั้งคู่...หนึ่งมนุษย์หนึ่งเจ้าหญิงหิมะ ส่วนเหล่าภูตินั้นได้กระเจิงกระจายไปเสียตั้งแต่บุรุษเริ่มขยับกายแล้ว เพียงสิ่งเดียวที่ยังคงขยับไหวอย่าเร่งร้อน คงเป็นหัวใจดวงเล็กของเจ้าหญิงเป็นแน่

"เรา...เป็นเจ้าชายจากอาณาจักรพระอาทิตย์..." เขาเล่าอย่างแช่มช้า ในขณะที่นางยังคงไม่ไหวติงสักนิด

"เราจรผ่านมา ...ระหว่างที่เรากลับจากการไปปราบมังกรที่หุบเขาไฟ พายุลมหมุนทำให้เราพลัดหลง เราข้ามทะเลทรายผ่านหุบเขาและทะเลสาบจนมาถึงยังที่นี่ เรี่ยวแรงที่ก้าวย่างมาก็หมดลงเสีย ...เพราะเรารู้จักที่แห่งนี้ดี ที่ซึ่งกองทัพกล้าแห่งบิดาเราปราชัย ดินแดนที่หิมะและความเย็นเสียดกระดูกครอบครองเหนือสรรพสิ่ง..." เจ้าหญิงเงยพระพักตร์ขึ้นในทันที และอ้าปากคล้ายว่าจะโต้แย้งแต่ก็เงียบไป เจ้าชายผู้พลัดหลงจึงถือวิสาสะเล่ากล่าวต่อไป

"เจ้าเองก็อยู่แถวนี้...คงจะตระหนักรู้อยู่เต็มอกสินะ เราเองก็ไม่ได้ตรองเสียให้ดี..." เขาหัวเราะกับตัวเอง เสียงหัวเราะ... ครั้งแรกที่เจ้าหญิงได้พบพาน ได้สดับฟังเสียงหัวเราะ ทำให้ดวงตาโตยิ่งเบิกกว้างและส่องประกาย ทำให้เจ้าชายยิ่งใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวด้วยความงดงามน่ารักที่ยากจะทัดทาน

"เจ้า...ข้าไม่เคยเห็นเจ้ามาก่อน เคยไปอาณาจักรของข้าหรือไม่" ครานี้นางส่ายหน้า เหมือนเด็กหญิงที่ยังไม่รู้เดียงสา

"งั้นเหรอ...ถ้าอย่างนั้นข้าจะ...เล่าเรื่องให้เจ้าฟังเรื่องหนึ่งแล้วกัน..." ชายหนุ่มกระแอมไอเบาๆ ขณะที่ถูอังฝ่ามือหนากับกองไฟกองย่อมที่เพิ่งก่อได้

"...ท่ามกลางเทือกเขาสูงและทุ่งหญ้าขจี กว้างใหญ่สุดสายตา แสงทองจากฟากฟ้าทอทาบเหนือแผ่นดินอันอบอุ่น ดินที่อ่อนนุ่ม ต้นไม้ใบหญ้าที่ผลิบานแข่งกัน กระจงกระจิดที่กระโดดโผนแผล็วด้วยขาเรียวยาวเก้งก้างทั้งสี่ นกน้อยหลากสีบินถลาเต้นรำกันบนกิ่งเบิร์ชเพื่อชวนชักชมเชยตัวเมีย ท่ามกลางธรรมชาติเหล่านั้น มีอาณาจักรอันใหญ่โตตั้งตระหง่านอยู่ ที่ซึ่งไม่เคยมีความเงียบเหงากรายใกล้ บ้านเรือนสีขาวนวลทั้งสูงและเตี้ย หลังคาแบนราบและที่มีโดม ผู้คนผ่านไปมา ทักทายกันด้วยรอยยิ้มและหยิบยื่นมิตรไมตรีแก่กัน นครพระอาทิตย์ มีกองทหารที่เกรียงไกร เดินสวนสนามให้เราเห็นทุกปี ในงานเฉลิมฉลองแก่ทุกคน ตั้งแต่เด็กเล็กจนถึงผู้เฒ่าชรา คนยากไร้ไปจนถึงเศรษฐี ในวันนั้น จะไม่มีใครดีกว่าใครวิเศษกว่าใคร สุภาพบุรุษจะควงไม้เท้าหัวทองคำของเขาไปกับยาจกหรือกระทั่งเด็กขายหนังสือพิมพ์..."

ชายหนุ่มเอ่ยเล่าถึงอีกหลายสิ่งหลายอย่าง ซึ่งล้วนแล้วแต่นำความประหลาดใจมาให้กับนาง ไม่นาน เมื่อกองไฟมอดดับ เขาจึงสะพายดาบและลงจากหุบเขาไป โดยได้ทิ้งเมล็ดพันธุ์แห่งดินแดนอัศจรรย์ไว้ตรงกลางใจของเจ้าหญิงหิมะเรียบร้อยแล้ว

พระอาทิตย์...จะวิเศษแค่ไหนนะถ้าหากได้ยล...อบอุ่น...จะเป็นเช่นไรหนา สิ่งที่สว่างสดใสที่เขาเรียกสีสัน...จะสดสวยเพียงไร สโนว์ดรอปจะเทียบเคียงได้หรือไม่...วสันตฤดู กาลเวลาซึ่งทุกสิ่งแต่งแต้มด้วยสีสันและสิ่งที่เรียกว่า...ชีวิต...
ร่างเล็กๆขยับเคลื่อนออกมาจากปากถ้ำ ไถลลงมาตามทางลาดอย่างแช่มช้า ขาคู่เรียวเล็ก ค่อยๆก้าวออกมาอย่างกริ่งเกรง ทีละนิดๆ จนอีกเพียงนิดเดียว ก็จะต้องอนูสีทองในแสง ...อึดใจเดียวเท่านั้น    

นิกซ์ตัวเล็กกระจ้อยนับสิบเร่งรีบกระพือปีกเล็กบางของพวกมันอย่างสุดชีวิต และพุ่งเข้าไปประคองร่างใสบางนั้นกลับสู่ภายในหุบเขา ทันทีที่พ้นจากทวารหิน ร่างเล็กของเจ้าหญิงก็หล่นกระแทกพื้นหิมะ เมื่อนางตั้งสติได้และเหลียวกลับมอง ก็พบร่างเล็กอันปวกเปียก แสงเรืองที่เคยส่องออกมาจากปีกบางแต่ละคู่ค่อยๆจางและริบหรี่ลงทีละคู่ๆ จนหมดไป...

มือคู่บางค่อยๆช้อนร่างนิกซ์ตัวเล็กขึ้นมาและโอบอุ้มไว้ แนบอิงกับใบหน้าอันเยียบเย็นด้วยความโศกเศร้า วันต่อมาและต่อๆมา นางดูเหมือนจะเบื่อหน่ายสิ่งขาวสว่างที่รายล้อมไปฉับพลัน ทั้งที่นางเองเคยร่ายระบำและขับขานดนตรีแก่สิ่งเหล่านั้น ดุจเดียวกับหมู่มวลบุพชาติ เพียงขาดซึ่งชลหล่อเลี้ยงก็ย่อมเฉาโรยรา ภูติพรายน้ำแข็งต่างสลดหดหู่กับความเฉยเมยที่นางมอบให้ แม้องค์ราชินีเอง ก็ยังคงสลดพระทัยต่อการเปลี่ยนแปลงนี้

"เจ้าหญิงหิมะเหตุใดจึงเป็นเช่นนี้ นางเดินผ่านเราไปราวกับไม่ได้มีเราอยู่ที่นั้น" ภูติหิมะตนหนึ่งเอ่ยขึ้น ในวงสนทนาของเหล่าพรายน้ำแข็งและนาชกอล

"พระองค์จะป่วยรึเปล่านะ" มิฟดอร์ขนสีขาวขุ่นเอ่ยขึ้นเป็นตัวแรก

"ไม่หรอก ไม่ใช่"เจ้าสนิฟลอร์ตัวเพรียวลมเอ่ยค้านและหันไปทางเจ้าตัวเล็กที่นั่งเงียบอยู่ข้างๆ

"มอฮ์โบลซี เจ้าเป็นสหายคู่พระทัยของเจ้าหญิง ไหนว่ามาซิว่าเกิดอะไรขึ้น"

เจ้าภูติน้อยมอฮ์โบลซีกริ่งเกรงอยู่เล็กๆ จึงจะกล้าเล่าให้เพื่อนๆของมันที่กำลังว้าวุ่นฟุ้งเฟ้อฟัง

"เจ้าหญิงทรงอยากจะไปนอกหุบเขาน่ะ"

"ว่าอะไรนะ!!" พวกภูติร้องกันขึ้นมาอย่างตกอกตกใจ จนวิงเคิลโทลที่งีบหลับอยู่บนกิ่งไม้สะดุ้งสุดตัว หล่นลงมาดังตุ๊บ

"เจ้าไม่ได้เข้าใจอะไรผิดนะ ข้างนอกนั่นน่ะ มีอะไรนอกจากความร้อนแล้ง สัตว์ไล่ล่าและฉีกทึ้งกินกันและกันเป็นอาหาร ทั้งยังสงครามของพวกมนุษย์ การแย่งชิงกันเพื่อความอยู่รอด เพื่ออำนาจ พวกเขาดิบเถื่อนและทารุณ เช่นนี้แล้วจะมีสิ่งใดที่ทำให้นาเฟียต้องการไปอยู่ยังทาร์ทารัสแห่งนั้นอีก"

"พวกเขาต้องดิ้นรนเพื่อความอยู่รอด ทุรนทุรายกับความโหดร้ายของธรรมชาติ"

"แล้วเจ้าหญิงที่แสนงดงามอ่อนหวาน เพียงอึดใจหากไม่ต้องไอร้อนจนมลายก็ต้องถูกพวกมนุษย์ใจร้ายทำให้บอบช้ำมัวหมอง เหมือนอย่างรีเวียรา แม่หนูน่าสงสารเมื่อปีกลายนั่นไง"

"โถ...นาเฟียที่สวยงาม เหตุใดเจ้าจึงได้ไขว่คว้าหาเงาราตรีมืด หลีกหนีจากแสงจันทร์ที่เจ้าคู่ควรเล่า"

ค่ำคืนนั้นเอง ที่ราชินีน้ำแข็งเอ่ยเรียกตัวเจ้าหญิงหิมะมาเข้าเฝ้า ณ พระราชวังคริสตัลโอ่อ่างดงามเหนือยอดเขา

"นาเฟีย "

สุรเสียงอันเรียบนิ่งเอ่ยนามที่พระนางรักใคร่โปรดปราณนัก หากแต่ในตรั้งนี้ ใบหน้าที่มักเครือด้วยยิ้มอันสวยงามราวเกล็ดน้ำแข็งสลักเสลากลับเจือจางลงไป แทนที่ด้วยแววพระเนตรแฝงกังวล

"วันนี้เจ้าดูไม่ดีเอาเสียเลย มีอะไรอยู่ในใจเจ้าหรือ"

"ถูกแล้วเพคะ ใจหม่อมฉันหนักอึ้งดุจศิลา" เจ้าหญิงเอ่ยตอบตามวิสัยที่ไม่เคยปกปิดพระมารดา

"เช่นนั้นแล้ว เจ้าจะบอกเราได้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้นกับเจ้ากันแน่"

"ย่อมได้เพคะ..."เจ้าหญิงเอ่ยตอบ แต่ก็กลับนิ่งงันไป

"ลำบากใจหรือ" ราชินีน้ำแข็งเอ่ยถาม เจ้าหญิงนิ่งเงียบ

"เจ้าเปลี่ยนไปมาก ดังที่เหล่าภูติได้เอ่ยว่ากันไว้จริงๆ"

เจ้าหญิงหิมะเงยพักตร์ขึ้น จับจ้องพระเนตรน้ำแข็งของพระนางไว้ แต่นัยน์ตานั้นก็ยังเป็นสิ่งที่นางไม่อาจค้นหาความนัยได้ นางเพียงแต่จ้องพระนางที่วาดกรอ่อนช้อย รวยเอาละอองไอเย็นจากเบื้องหน้าและไอนั้นได้ก่อตัวเป็นรูปเป็นร่าง จนกลายเป็นดอกไม้...กุหลาบน้ำแข็ง บุพชาติอันงามล้ำ กลีบใบของมันล้วนละเอียดลออ วาวแสงสุกสว่างอยู่บนพระหัตถ์องค์ราชินี

"นี่คือสิ่งที่นาเซอเลย์ มารดาผู้ให้กำเนิดเจ้ามอบให้ข้าไว้ก่อนจะสิ้นใจ นางบอกว่ามันจะเป็นเหมือนของดูต่างหน้าของนาง นางพร่ำเอ่ยว่า ธิดาของนาง สักวันจะเติบโตและงดงามดุจเดียวกับดอกไม้นี้ สง่างาม เป็นความงามอันโดดเด่นที่ยากจะหาใครเทียม เป็นความงามที่ยังคงโดดเด่นไม่ว่าอยู่แห่งหนไหน งดงามและทรงค่าเหนือกาลเวลา..."

พระนางทาบวางกุหลาบนั้นบนมือบางและเอ่ยวจีสุดท้าย

"ข้ามอบให้เจ้า... และหวังว่าเจ้าจะไตร่ตรองให้ดี เมื่อเจ้าตัดสินใจ จงอย่าลังเล...และอย่าเสียดายกับหนทางที่เจ้าเลือกแล้ว"

เจ้าหญิงตริตรองโดยเงียบเชียบเพียงลำพัง มารดาที่ไม่เคยแม้พบหน้า แต่ก็มีอิทธิพลต่อใจของนางเหลือแสน... ค่ำคืนนั้น เป็นคืนที่แม้แต่ลมที่พัดหอบไอเย็นผ่านก็ยังหยุดนิ่งเพื่อเฝ้ามองเจ้าหญิง นางนั่งอยู่จนเช้าก่อนจะหยัดกายลุกขึ้น หยิบเสื้อคลุมสีเงินและดอกไม้น้ำแข็งจากมารดา นางวิ่งออกจากพระราชวังน้ำแข็ง ฝ่าพายุหิมะและข้ามเนินสูงจนสุดยังเขตแดนของหุบเขาเหมันต์ ฉับพลันที่ก้าวพ้นจากดินแดนอันขาวโพลน เจ้าหญิงจับจ้องแสงสว่างที่พบเห็นด้วยรอยยิ้ม แม้กายจะรวดร้าว แต่ขาคู่เล็กก็ยังก้าวเดินไม่ถอยหนี หวังเพียงจะได้เห็นอาณาจักรพระอาทิตย์ แม้สักเสี้ยวหนึ่งก็ยังดี... แต่ท่ามกลางแสงอาทิตย์อันระอุร้อน ร่างของเธอละลายและโปร่งแสงทีละนิด จนทรุดล้มลง แต่นางก็ได้ล้มลงด้วยเสียงหัวเราะ เพราะชั่วอึดใจนั้นเอง ที่เจ้าหญิงได้เห็นเมืองที่สดใสสวยงามดังที่ได้วาดไว้ ภาพที่เธอเห็น ความจริงแล้วนั้น เป็นเพียงหมู่บ้านเล็กๆห่างไกลจากเมืองหลวง เธอเห็นบ้านดินหลังเล็กๆผุดอยู่เป็นหย่อมๆและผู้คนในชุดเสื้อผ้าเรียบหยาบแสนจะธรรมดา แต่สิ่งนั้นเป็นเพียงภาพที่คนในอาณาจักรหิมะและอาณาจักรพระอาทิตย์จะมองเห็น ...ภาพใดกันที่เจ้าหญิงเห็น และทำให้นางหลั่งอัสสุชลแห่งความสุขล้น เกล็ดน้ำตาอันปิติสุขและร่างน้ำแข็งที่งดงามละลายและหลอมรวมกลายเป็นธารน้ำไหลเย็นสู่หมู่บ้าน สู่อาณาจักรพระอาทิตย์ และเมืองอื่นๆอีกมากมายไม่สิ้นสุด หล่อเลี้ยงชีวิตมากมายนับไม่ถ้วน ภายใต้แสงอาทิตย์อบอุ่น คงเหลือแต่เพียงหัวใจน้ำแข็งอันใสบริสุทธิ์ หัวใจที่เปี่ยมสุข พองโตและส่องประกายวาว จนเมื่อราตรีเคลื่อนคล้อยมา เมื่อพระจันทร์ทรงราชรถทองคำไปบนท้องฟ้าสีกำมะหยี่ ก็ได้แลเห็นแสงสว่างเหนือทุ่งหญ้า จึ่งคาดคิดว่าเป็นดาวที่ร่วงผล็อยลงมา แต่เมื่อจับประคองขึ้นหมายจะนำกลับสู่ท้องฟ้า ก็พบว่าเป็นก้อนน้ำแข็งที่วาวแสงขาวสุกสกาว พระจันทร์จุมพิตหัวใจของเจ้าหญิง ให้ชื่อว่าไอเซ่นสตาร์ ก่อนจะนำขึ้นสู่ท้องฟ้า เป็นดวงดาวที่เจิดจรัส งดงามจับตา คงอยู่ชั่วนิจนิรันดร์ หัวใจดวงนั้นจักคงอยู่เพื่อเฝ้ามองอาณาจักรอันอบอุ่นงดงาม ที่นางรักและเฝ้าฝันหา จวบจนลมหายใจสุดท้ายของนาง...

--------------------------------------------------------------------------------------------------

ที่ๆกาลเวลาหยุดนิ่ง

เส้นตรงลากยาวขนานไปกับเส้นคดคู้บิดเบี้ยว ฟันเฟืองเก่าคร่ำยังคงหมุนไปไม่สิ้นสุด แม้สองเท้าจะหยัดมั่นบนผืนดิน แต่เราต่างก็รู้กันว่าไม่มีสิ่งใดหยุดนิ่ง...รวมทั้งใจดวงนี้ที่เฝ้าคิดถึงเธอด้วย...

แกร๊ง

...สายลมที่หยุดนิ่งค่อยหวนคืนสู่จิตวิญญาณ

แกร๊ง

...ริมฝีปากที่ตรึงตรา

...ความทรงจำที่ไขลานย้อนกลับ

แกร๊ง

...หยดน้ำกระเซ็นกลับขึ้นจากผิวน้ำเรียบนิ่ง

...เวลากำลังเต้นรำท่ามกลางท่วงทำนองอันบ้าคลั่ง

            ดวงดาราเจ้าเอย...เจ้าพิศมองโลกใบนี้ด้วยสายตาเช่นไรหนอ

            ที่ๆกาลเวลาหยุดนิ่ง....มิใช่ที่ๆเคลื่อนที่ด้วยความเร็วเทียบเท่าเวลา แต่เป็น...ที่ๆหัวใจสองดวง โคจรมาพบกัน